Czym jest problem używania substancji psychoaktywnych?  

Podstawową przyczyną sięgania po substancje psychoaktywne jest silne napięcie i myśl, że dzięki substancji mogę sobie z tym napięciem poradzić. Napięcie budzą różne uczucia, których przeżywanie jest wpisane w ludzkie życie.  Każdy z nas ma wewnętrzny regulator, który jeżeli działa dobrze pozwala na samoregulację i tym samym obniżenie czy pozbycie się napięcia. Osoba, która nadużywa substancji psychoaktywnych przestaje mieć możliwość wewnętrznej regulacji. Zaczyna wierzyć, że jedynym zewnętrznym źródłem dzięki, któremu może kontrolować napięcie jest użycie substancji. To jeszcze bardziej rozstraja indywidualną możliwość radzenia sobie z emocjami i powoduje wpadnięcie w koło zależności.   

Jakie są cele psychoterapii osób mających problem z używaniem substancji? 

Używanie substancji jest zazwyczaj objawem problemów związanych z poczuciem wartości, nieradzeniem sobie z emocjami, brakiem poczucia sensu, autoagresją oraz tendencjami do autodestrukcji, trudnościami z byciem w bliskich relacjach. Pośrednim celem psychoterapii jest możliwość dostrzeżenia tych problemów i w bezpiecznym środowisku podjęcie próby poradzenia sobie z nimi. Bezpośredni cel to powstrzymanie się od używania substancji poprzez wypracowanie innych zdrowszych i bardziej dojrzałych mechanizmów radzenia sobie z napięciem. 

Jakie są założenia psychoterapii osób mających problem z używaniem substancji? 

Opiera się na ona na dwóch kluczowych dla problemu używania substancji założeniach i realizowana jest w oparciu o uznane i skuteczne koncepty teoretyczne. Pierwsze założenie dotyczy zmiany myślenia, zwiększenia samoświadomości, pobudzenia refleksji nad problemem  używania substancji. Drugie założenie dotyczy zmiany sposobów przeżywania, czyli lepszej kontroli emocji poprzez korektywne doświadczenie, które powinno mieć miejsce w relacji terapeutycznej.    

Kto może skorzystać z  psychoterapii osób mających problem z używaniem substancji? 

Wszystkie osoby, które rozpoznały u siebie taki problem i mają poczucie, że w ich życiu substancje psychoaktywne takie jak alkohol, narkotyki, leki zaczęły mieć zdecydowane znaczenie i ważne miejsce. Chcą przyjrzeć się przyczyną oraz skutkom nadużywania substancji. Problem może dotyczyć zarówno używania substancji psychoaktywnych w sposób szkodliwy i ryzykowany jaki i Zespołu Uzależnienia rozpoznanego w oparciu o klasyfikację ICD 10, jak i DSM VOsoby, które nie wymagają hospitalizacji a ich stan zdrowia umożliwia uczestnictwo w psychoterapii indywidualnej, pod warunkiem, że psychoterapeuta po odbyciu sesji konsultacyjnej nie zaleci innej formy terapii (np. terapia zamknięta w całodobowym Ośrodku Terapii Uzależnień, terapia stacjonarna na dziennych lub całodobowych oddziałach uzależnień). 

Co może umożliwić psychoterapia? 

Przestanie używania substancji psychoaktywnych w sposób problemowy. Możliwość samoregulacji, rezygnacja z przekonania, „że tylko substancja może mi pomóc”. Pełniejszy obraz siebie, lepsze rozumienie siebie i innych. Pozytywna zmiana w relacjach międzyludzkich. Lepsze samopoczucie psychofizyczne i poprawa stanu somatycznego. Odpowiedzialność za swoje decyzję. Zmniejszenie skłonności do stanów depresyjnych i nawrotów uzależnienia.